bugeluitdebocht.nl

Durf te verliezen! 

Voor je kan vliegen moet je eerst durven vallen....

Om verder te komen in het leven moet je van koers durven te veranderen. Je losbreken van routine en soms mensen loslaten om een stap verder te komen in je leven. Vooral dat laatste voelt vaak hard en emotioneel. Want eigenlijk moet je het aandurven om iets te verliezen…. En verliezen is iets wat voor, bijna, iedereen negatief is of klinkt. Hetgeen komt door de associaties die we daar zelf gedurende ons levenspad aan koppelen.

De Limburgse band Rowwen Hèze gaf mij met het lied ‘Heilige Antonius’ vertolkt door de tekstschrijver en zanger van de band, Jack Poels, een jaar of 10 geleden op dit punt een nieuw inzicht. Jack Poels zingt voor mij de bijna magische woorden:’ Soms is het beter iets moois te verliezen, beter verliezen dan dat je het nooit hebt gehad….’ Wat een mooie levenswijsheid, die op het walstempo van het nummer in eerste instantie vlak en bijna zonder diepgang klinkt. Maar deze woorden zullen, mits je ze op waarde kunt schatten, je blik op het leven veranderen. Door deze woorden leer je het leven waarderen. Het gaf mij het besef dat ook alles wat tijdelijk is grote waarde heeft. En als je het durft te verliezen, het beleven ervan nog intenser en puurder maakt.

Een oud ondernemer zei mij laatst terloops: ‘Als je altijd in je comfort-zone blijft kom je nergens.’ Wat ik zou willen uitleggen als ‘neem risico’s, durf te verliezen.’ Hetgeen met de woorden van Jack Poels in gedachten de cirkel enigszins rond maakt. En het woord ‘enigszins’ in de vorige zin duidt overigens niet op twijfel! Maar we praten ook over gevoelens in dit soort gevallen en die zijn niet zwart-wit. Gevoelens zijn lang niet altijd rationeel, daarom zijn het ook gevoelens. Gevoelens zijn gelaagd. Opgebouwd uit verschillende componenten die lang niet altijd te doorgronden zijn. En dat hoeft ook niet.

Tot slot wil ik afsluiten met een spreuk die, wat mij betreft, naadloos aansluit bij het bovenstaande verhaal. ‘Voor je kan vliegen moet je eerst durven vallen…’